Bartosz A. Ramus: Multikulturalizm krok do uśmiercenia Europy

Multikulturalizm czytelnikom choć trochę zgadzającym się z ideowym nurtem portalu, kojarzony jest z czymś złym. Mimo, iż dzisiejszy świat „Globalnej wioski”, który ewoluował z koncepcji „Liberte Egalite Fraternite” wmawia nam, że multikulti jest niezbędne do pokojowego życia ludzkości, że powszechna tolerancja jest odpowiedzią na wszystkie niegodziwości współczesnych czasów, a w końcu, że jest najlepszym czynnikiem napędowym dla rozwoju. W odpowiedzi na te założenia przytoczę fragment „Limeryków o Narodach” autorstwa J. Kaczmarskiego „Ach gdybyż narodów na świecie nie było, jak nam by się wtedy szczęśliwie tu żyło! Dla dobra człowieka, dla szczęścia ludzkości złączonej w potężnym uścisku miłości. Aż z trzaskiem pękałyby kości”. Jednak czy faktycznie tak irracjonalne postulaty towarzyszą ludziom, którzy je tworzyli? Czy faktycznie multikulturalizm jest jednorodnym postulatem na stworzenie „Novus ordo saeculorum”? W tym artykule postaram się przybliżyć multikulturalizm, a także przedstawić swoją ocenę tego zjawiska.

Na początku tej pracy muszę wyjaśnić pewne kwestie terminologiczne, a także w jakim kontekście do nich odnosi się autor. Zacznijmy najpierw od nazw w tytule:

Ojkofobia – (z gr. oíkos – dom, środowisko + phóbos – strach, wstręt) – zaburzenie osobowości przejawiające się jako niechęć, odraza, a częstokroć i nienawiść do własnej, rdzennej wspólnoty osób, zwłaszcza rodzinnej, narodowej i cywilizacyjnej (za: Metapedia)

Multikulturalizm (wielokulturowość) – wiele jest pojęć multikulturalizmu, jednak by ten artykuł został dobrze zrozumiany, posłużę się jedną z nich – filozofia, ideologia itp działania środowisk mniejszościowych i im przychylnych skierowanych na emancypację i pełniejszy udział różnych środowisk (mniejszości narodowych, religijnych, seksualnych itd.) w życiu społecznym, politycznym i kulturowym kraju.

Globalizm (łac. globare – tworzyć kulę, gromadzić się) to doktryna mająca na celu przekształcenie wszystkich istniejących państw w jedno państwo światowe, mające wspólny rząd i prawodawstwo.

Definicje przytoczone przeze mnie ukazują już pewne ramy, w których będę się poruszał prezentując pewną doktrynę jaką jest wielokulturowość w kontekście nienawiści dorobku własnego (czynnik ideologiczny), a także globalizmu (czynnik utylitarny).

Multikulturalizm ideologiczny

Zacznijmy więc od wymiaru ideologicznego – jego wydźwięk jest charakterystyczny dla ruchu tzw. Nowej Lewicy. Dzisiejsze lewactwo z tego kręgu kojarzy monokulturowość państwową jako coś negatywnego, źródło krzywdzących stereotypów, skansen potęgujący uprzedzenia wobec innych kultur, narodowości, religii etc. Jako narzędzie walki, upatruje się w szerzeniu ducha „tolerancji”, otwartości, zrównania czy umniejszenia pozycji rodzimej kultury z innymi. Nacjonalizm jako opcja przeciwstawienia się multikulti kojarzony jest przez te opcje, z twardym, ciemnym, zaściankowym trwaniu w nienawiści przeciw budowania nowego lepszego świata.

Mlultikulturaliści, o których tu wspominam, nie zauważają jednego interesującego faktu związanego z wkroczeniem np. do Europy ludzi obcych kulturowo czy wręcz cywilizacyjnie. Przede wszystkim ich błąd polega na tym, że ludy te nie chcą się asymilować, ze światem, który często uważają za zgniły. Pomimo występowania niekiedy częściowej asymilacji jak w przypadku Turków w Niemczech (choć powiązania między tymi krajami sięgają stulecia, więc jest to po części naturalne), ludność zachowuje odrębność, co często powoduje konflikty. Podobne rzeczy można zauważyć w kraju, który obiektywnie patrząc ma w sobie całą mozaikę narodowości i ras od początku swego istnienia, np. o USA, w których obecne są konflikty międzykulturowe i międzyrasowe. W dzielnicach narodowościowych (Litte Italy, Little Odessa, Litte China, dzielnice murzyńskie) integracja zachodzi często tylko wśród jednego kręgu kulturowego (zwłaszcza przy różnicach w cywilizacyjnych w kulturach) i rasowego. Ciekawie opisał to w swej książce Allan Bloom „Umysł Zamknięty”, gdzie ukazywał np. otwartość białych studentów czujący się winnymi za niewolnictwo w stosunku do czarnych. Integracja wprawdzie zachodzi, aczkolwiek tylko wśród nielicznych przedstawicieli obu grup.
Samo stwierdzenie zaściankowości i nazi-prawicy, którą tak chętnie głoszą liberałowie i wszelkiej maści lewaki, też nie jest do końca słuszne. Po prawej stronie barykady mamy masę osób interesujących się obcymi kulturami, cywilizacjami, ludami. Zapewne Ty Czytelniku wokół siebie masz znajomych narodowców spod znaku Szczerbca czy Falangi zainteresowanych czy wręcz zafascynowanych Iranem, islamem, buddyzmem, Chinami etc. Znają i doceniają pewne walory cywilizacyjno-kulturowe, aczkolwiek kochają i chcą żyć po prostu w kulturze i cywilizacji swoich przodków. Choć faktycznie często wśród naszych pobratymców, można znaleźć ludzi posługujących się stereotypami, ale raczej to wychodzi z wygody niż z upartej nazi-nienawiści jak tego chcą lewacy.

Multikulturalizm utylitarny

Zachodzi w tym momencie pytanie: czy faktycznie zideologizowane multikulti wystarczy by się utrzymać? Według mnie multikulturalizm z racji chociażby faktów, które za nim idą, nie przetrwa żywiąc się na samej ideologii, nawet jeżeli dla wielu jest ona słuszna czy sprawiedliwa. Fundamentem dążeń do utrzymania się koncepcji multikulturalizm jest globalizm jako fundament pewnych grup ekonomicznych. Są to najczęściej międzynarodowe korporacje, których budżety nawet przekraczają PKB średnich krajów, a zatrudniona siła robocza dorównuje liczebnością populacji małych państw, zaś utylitarne plany nie zakładają zysków, poza zyskami korporacyjnym (potencjalne zyski dla innych podmiotów są konsekwencją zysków korporacji). Ich dążenia polegają na globalizmie ekonomicznym, który spowoduje zwiększenie zysków. Cel ten łączy się z globalizacją polityki, która odzwierciedla się choćby w dążeniach do stworzenia światowego rządu. Jedną z przeszkód do zrealizowania tych celów jest suwerenne państwo narodowe, czego przykładem mogą być np. Węgry. Dlatego sfery wpływu, którym zależy nad ekonomicznym i politycznym globalizmem pragną zniszczyć silne więzi narodowe, a także umacniać ponadpaństwową pozycję organizacji międzynarodowych. Właśnie tutaj należy dopatrywać się socjotechnik, które mają na celu stworzenie globalnego społeczeństwa, a nadbudowa ideologiczna służy jedynie za kamuflaż praktycznych działań grup interesów.

Multikulti, a Europa.

Jednak spuszczając całą winę na ponad narodowe grupy interesów byłoby nonsensem. Przykładem jest np. Europa, gdzie do krajów tzw. Zachodu, po II Wojnie Światowej została sprowadzona tania siła robocza z Bliskiego Wschodu i Afryki, w celu utrzymania dużego rozwoju gospodarczego. Napływ od lat 60-tych spowodował zwiększenie się odsetka ludności muzułmańskiej na terenie Europy. Mieli to być wspomagający pęd gospodarczy sezonowi pracownicy, którzy z czasem mieli wracać do swoich krajów. Jednak spora część została zauroczona możliwościami rozwojowymi i socjalnymi w państw europejskich. Od 1974 roku zaczęto wprowadzać stopniowe restrykcje w stosunku do przyjmowania robotników, jednak nie zatrzymało to fali napływu i osiedlania się, zwłaszcza jeżeli chodzi o łączenie robotników z rodzinami. I tak mamy dwie fazy migracji, pierwsza głównie z powodów ekonomicznych, druga polegająca na „łączeniu rodzin”, trzecia faza łącząca imigracje zarobkową z przyczynami humanitarnymi, która objęła więcej krajów europejskich niż poprzednie, a zaczęła się od lat 80–tych. Obecnie możemy zauważyć czwartą fale napływu ludności z Północnej Afryki i Bliskiego Wschodu z powodów trwających tam konfliktów, a co za tym idzie, złych warunków humanitarnych. Ilość muzułmanów w Europie wynosi ponad 40 mln, co daje nam blisko 6% populacji kontynentu.

Problem ludności muzułmańskiej jest wielowymiarowy, dotykający zarówno ich radykalizacji religijnej, jak i innych problemów społecznych, zwłaszcza w kontekście niskiego poziomu wyedukowania, a często wręcz nieznajomości języka kraju, w którym żyją. Niebezpieczne dla Europy, jest też zwiększająca się ilość konwersji na mahometanizm, których często neoficki zapał może być o wiele bardziej niepokojący pod względem bezpieczeństwa niż muzułmanów „z krwi i kości”. Z drugiej strony muzułmanie wykorzystują system socjalny państw europejskich.

Starcie Cywilizacyjne jako podstawa problemu.

Jednak powyższe problemy, choć na chwile obecną są ważne i warte uwagi, muszą jednak ustąpić aspektowi kultury w wymiarze cywilizacyjnym, a także samej cywilizacji. Europa odwracając się od swoich korzeni umiera, a zwieńczeniem jej śmierci będzie mozaika kulturowa, którą można porównać do mozaiki Cesarstwa Rzymskiego czy Imperium Aleksandra Wielkiego. Według Feliksa Konecznego to właśnie zwycięstwo kosmopolityzmu i odejście od emanacji „narodu” rzymskiego w polityce doprowadziło w głównej mierze do Upadku Cesarstwa. To samo tyczyło się Imperium Aleksandra Wielkiego, który zaszczepiał w swoim wielkim państwie wzorce perskie, które były wbrew zwyczajom hellenistycznym. Stąd też rozpad wielkiego imperium po śmierci Aleksandra Wielkiego. Możemy stwierdzić, że wielokulturowość pochodząca z różnych cywilizacji doprowadza do osłabienia znanego nam świata. W wymiarze stricte cywilizacyjnym egzystencja jednej i drugiej cywilizacji obok siebie w sposób organiczny jest praktycznie niemożliwa, wychodzi to z chęci dominacji poszczególnych cywilizacji, a także w sprzecznościach między nimi. Tak wiec gdy nawet w sposób mechaniczny umieścimy kilka cywilizacji obok siebie, tak by jedna nie dominowała nad druga, wtedy państwo słabnie, wraz z cywilizacjami. Mieszanki cywilizacji muszą spowodować dominację jednej nad drugą, gdyż często wyrażają sprzeczne z sobą koncepcje. Mimo iż najwyżej w hierarchii rozwoju stoi cywilizacja łacińska, nie idzie to w parze z dominacją. Obecnie w Europie mamy co najmniej trzy cywilizacje: mocno stojącą bizantyjską (biurokracja europejska), słabszą łacińską i rozwijającą się arabską (umacniający się islam). Europa dziś potrzebuje odświeżenia tradycji oraz obrony cywilizacji łacińskiej, przed lewacko-liberalnym multikulturalizmem, kultem mamony, a także przed innymi cywilizacjami. Koneczny w swym tekście „Napór orientu na zachód” upatruje obrońcę i propagatora cywilizacji łacińskiej w Kościele katolickim. Dziś jednak nasza Matka Kościół, zwłaszcza na zachodzie Europy, odchodzi od bycia ostoją tradycji oraz łacińskości zmierzając ku protestantyzacji i dialogu z tym światem. Tobie jednak drogi Czytelniku pozostawiam rozstrzygnięcie aktualności tego twierdzenia klasyka, a także zachęcam do refleksją nad losem cywilizacji naszych Ojców.

Bartosz A. Ramus