Maria Pilarczyk: W świecie ponadczasowych wartości

Wielowiekowa historia świata oparta na ciągłym rozwoju powołała do życia wiele idei, wiele prądów umysłowych oraz wartości. W całej rozmaitości tych ostatnich wyróżnić należy wartości ponadczasowe, absolutne, wieczne, bezwzględne. Nazywanie ich wartościami “tradycyjnymi” i oddanie ich na wyłączność prądom konserwatywnym jest ich degradacją. Przypisując je do danego okresu, przyrównując do innych, narażamy je chociażby teoretycznie na dezaktualizację i pozbawiamy znaczenia. Nie są to przecież jedne z wielu wartości, stojące razem z nimi w jednym szeregu, ale unoszące się nad nimi wartości absolutne. Warto dodać, że wartości najwyższe pozostają nimi bez względu na okoliczności. Determinowały one życie naszych ideowych przodków, determinują nasze i będą wyznaczały życie naszych dzieci, choć przez ten czas wiele się zmieniło, a jeszcze więcej zmieni. Takie spojrzenie na wartości z jednej strony osuwa grunt pod nogami środowiskom zachowawczym, które przestają mieć niejako monopol na “prawdę”, z drugiej zaś strony uzdrawia silne dusze z wszelkiej maści konserwatyzmów, ponieważ uświadamia, że można być człowiekiem dobrym, kultywującym odwieczne normy i jednocześnie się rozwijać, iść nieustannie naprzód. Pozwala walczyć o zmiany, marzyć o chwili przełomu i wierzyć, że inny świat od tego który istniał jest możliwy, z jednoczesnym przechowaniem w sercach tego co prawdziwe.

Dlaczego jednak konserwatyzm nie jest dobrym wyjściem dla nacjonalistów? Nie jest on na pewno zjawiskiem pożądanym w środowiskach narodowych chociażby z powodu tkwiącego już u jego podstaw pesymizmu i braku wiary w przyszłość. Jesteśmy nowym pokoleniem Polek i Polaków, jesteśmy spadkobiercami wielowiekowego dziedzictwa, ale jednocześnie jego twórcami. Dotrzemy tam gdzie jeszcze nikogo przed nami nie było, dokonamy tego o czym tylko marzyli nasi przodkowie, jeśli w siebie uwierzymy i zdobędziemy się na tak potężne poświęcenie, jak wielka jest nasza miłość do ojczyzny. Potrzebujemy ludzi wierzących w przyszłość, ambitnych, twórczych, a nie nastawionych na działania defensywne i posługujących się retoryką “oblężonej twierdzy” odtwórczych ekscentryków. Jesteśmy nacjonalistami, ludźmi rozumiejącymi ducha czasów, zaprzątnięci myślą o stanowczych zmianach, nie widzący we współczesnym świecie prawie nic co można byłoby zachować, lecz jednocześnie mamy dusze wypełnione tymi samymi wartościami co nasi przodkowie i dumnie wynosimy je na sztandarach. Dlatego w rewolucyjnym zapale, w chęci zmian nie zapomnimy o tym co najważniejsze i to nasz odróżnia od wszelkich lewackich utopistów i jednocześnie chroni przed zboczeniem z właściwej drogi narodowego postępu. Nie uważam konserwatyzmu za ideę całkowicie złą. Jest to najlepsza z możliwych idei dla jednostek słabych, które nie mają wystarczających predyspozycji do zaangażowania się w idee twórcze, do przełamywania schematów. Przyjęcie konserwatyzmu chroni przed popadnięciem w fascynacje szkodliwymi ideami jak np. anarchizm. Nie każdy może być nacjonalistą, tym bardziej narodowym-rewolucjonistą, nie każdy ma ku temu wystarczające zdolności. Znacznie lepiej mieć więc wokół siebie niegroźnych konserwatystów, z którymi się nie utożsamiamy, ale wierzymy w takie same z najważniejszych wartości, niż tłumy tworzące, ale zagubione w bogatym świecie idei. Ludzi ambitnych, zdolnych zachęcam jednak do podjęcia trudu.

Opuszczając swój bezpieczny kąt, zmierzając w nieznane naturalnie ponosimy ryzyko zagubienia się i zatracenia z oczu ostatecznego celu życia. Żeby się nie zgubić można stać w miejscu, w ogóle nie wychodzić z domu, można też korzystając z ponadczasowych drogowskazów i wykorzystując wrodzony intelekt, faktycznie czasami błądząc, wciąż iść na przód na przekór historii i dotrzeć na szczyt, skąd najlepiej oddamy hołd naszym przodkom.

Maria Pilarczyk