Witold Wincenty Staniszkis (ur. 4 października 1908 roku w Krakowie, zm. 28 lutego 2008 roku w Warszawie) był synem Wandy z domu Piotrowskiej oraz Wincentego Teofila. Swoją późniejszą działalność bez wątpienia zawdzięcza ojcu – politykowi endecji, profesorowi rolnictwa, działaczowi społecznemu. Witold Wincenty ukończył Liceum Stefana Batorego w Warszawie oraz Politechnikę Warszawską z tytułem zawodowym inżyniera hydrotechnika. Zdobyte wykształcenie wykorzystał, pracując przy budowie portu w Gdyni.
Działalność społeczno-polityczną zaczął w Młodzieży Wszechpolskiej, do 1933 roku kierował Oddziałem Akademickim Obozu Wielkiej Polski. Po powstaniu Obozu Narodowo-Radyklanego zaangażował się w działalność, szybko zyskując sobie sympatię Bolesława Piaseckiego. Po podziale ONR, poparł Piaseckiego, wyrastając na jedną z pierwszoplanowych postaci Ruchu Narodowo-Radyklanego „Falanga”, w którym kierował wydziałem pracy. W marcu 1939 roku został wydawcą miesięcznika „Wielka Polska”. Po wkroczeniu Niemców do Polski rozpoczął działalność konspiracyjną w Konfederacji Narodu oraz później w Stronnictwie Narodowym.
W 1945 roku został jednym z założycieli Biura Odbudowy Portów, pracował przy odnowie portów w Gdańsku i Szczecinie. W roku 1948 został aresztowany za przedwojenną działalność narodową. Po wyjściu na wolność osiadł w Warszawie i zajął się działalnością naukową – uzyskał tytuł doktora nauk ekonomicznych, był docentem w Instytucie Organizacji Przemysłu Maszynowego „Orgmasz” i wykładowcą na Politechnice Białostockiej. Po 1989 roku powrócił do życia politycznego starając się współtworzyć środowisko narodowe. Wstąpił do Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego, a w 1992 roku został wiceprzewodniczącym Rady Politycznej. Całkowicie wycofał się z życia politycznego po zjednoczeniu SN-D ze Stronnictwem Narodowym w 1999 roku. Był ojcem Witolda Kazimierza Staniszkisa – informatyka, działacza społecznego oraz Jadwigi Staniszkis – socjolog, profesor nauk humanistycznych.
