Wśród najbardziej znanych polskich pisarzy XX wieku wymienia się zwykle Wisławę Szymborską, Czesława Miłosza, czy Stanisława Lema. Często pomija się jednak tę, której jedyna książka (a właściwie zbiór zeszytów złożonych w jedno dzieło) jest najczęściej tłumaczoną polską publikacją na świecie. Mowa o św. Faustynie Kowalskiej, której rocznicę ,,narodzin dla Nieba” przeżywamy 5 października.
Helena Kowalska urodziła się 25 sierpnia 1905 r. w Głogowcu (dziś województwo łódzkie). Od najmłodszych lat doświadczała mistycznych przeżyć. Już w 1912 r. usłyszała pierwsze Boże wezwanie do doskonalszego życia. Do szkoły chodziła tylko przez trzy lata. W wieku szesnastu lat rozpoczęła służbę jako pomoc domowa w Aleksandrowie Łódzkim. Po powrocie do Głogowca oznajmiła rodzicom zamiar wstąpienia do klasztoru, co spotkało się z ich stanowczym sprzeciwem. W latach 1922-1924 przebywała na służbie w Łodzi. Następnie udała się do Warszawy w celu znalezienia zgromadzenia, do którego mogłaby wstąpić. Nie było to jednak łatwe ze względu na brak posagu, który wtedy wymagany był w większości zakonów. W końcu, w sierpniu 1925 r. w warszawskim klasztorze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia rozpoczęła postulat.
Zakończyła go w Łagiewnikach, gdzie przebywała od 1926 r. Tam też otrzymała habit i imię zakonne Faustyna. Pierwsze śluby czasowe złożyła dwa lata później. Przez kolejne lata stosunkowo często zmieniała miejsce pobytu kolejno w klasztorach w Wilnie, Warszawie, Kiekrzu czy Płocku. W tym ostatnim mieście w 1931 r. otrzymała objawienie Chrystusa, który polecił jej namalowanie obrazu według wizji którą ujrzała. Kilka miesięcy później Jezus nakazał jej staranie o ustanowienie w Kościele Święta Miłosierdzia Bożego w pierwszą niedzielę po Wielkanocy. W 1933 r. Faustyna po raz pierwszy spotkała o. Józefa Andrasza, który od tej pory miał duży wpływ na jej życie duchowe i rozwój kultu Bożego Miłosierdzia.
Pierwszego maja 1933 r. złożyła w Krakowie śluby wieczyste. Następnie została posłana do Wilna. Tam poznała ks. Michała Sopoćkę (beatyfikowanego w 2008 r.), który z woli Bożej był jej pomocnikiem w spełnieniu prorockiej misji. To na polecenie jego i o. Andrasza Faustyna spisywała swoje mistyczne wizje i przeżycia duchowe.
W 1934 r. po raz pierwszy został namalowany obraz Jezusa Miłosiernego według wizji zakonnicy. Dokonał tego wileński artysta Eugeniusz Kazimirowski. Dzięki staraniom ks. Sopoćki dzieło zawisło rok później w Ostrej Bramie. W tym samym roku Faustyna przeżyła pierwsze objawienie dotyczące idei stworzenia nowego zakonu. W 1936. przedstawiła ją abp. Romualdowi Jałbrzykowskiemu, metropolicie krakowskiemu. Kilka miesięcy wcześniej Jezus podyktował jej tekst Koronki do Bożego Miłosierdzia. W kolejnych latach Faustynie coraz bardziej dokuczała choroba, cierpiała bowiem na gruźlicę. Dużo czasu spędzała w szpitalu i na kuracjach leczniczych. W 1937 r. otrzymała objawienie dotyczące kolejnej formy kultu – Godziny Bożego Miłosierdzia – trzeciej po południu (czyli tej, o której umarł Chrystus). Święta od kwietnia do września 1938 r. przebywała w szpitalu. Ostatnie tygodnie życia spędziła w łagiewnickim klasztorze. Piątego października wyspowiadał ją o. Andrasz. Zmarła późnym wieczorem tego samego dnia. Spoczęła na przyklasztornym cmentarzu.
W kolejnych latach po śmierci Faustyny przekazane przez nią formy kultu zyskiwały coraz większą popularność, głównie za sprawą ks. Sopoćki i sióstr z Łagiewnik. To dzięki ich staraniom powstała najbardziej popularna wersja obrazu Jezusa Miłosiernego pędzla Adolfa Hyły. Ks. Sopoćko natomiast założył w 1941 r. Zgromadzenie Sióstr Jezusa Miłosiernego.
W 1959 r. Stolica Apostolska zabroniła szerzenia kultu Bożego Miłosierdzia w formach podanych przez Polkę. Sześć lat później decyzją metropolity krakowskiego kard. Karola Wojtyły zainaugurowano proces o życiu i cnotach Faustyny Kowalskiej. Zakończono go dwa lata później. W 1975 r. notyfikacja zabraniająca rozpowszechniania przedstawionych przez nią form kultu została odwołana. Niedługo potem (1981) ukazało się pierwsze wydanie ,,Dzienniczka”. Dwanaście lat później papież Jan Paweł II beatyfikował s. Faustynę, a w 1997 r. w czasie pielgrzymki do Polski odwiedził Łagiewniki. W 2000 r. doszło do kanonizacji s. Faustyny i ustanowienia Święta Miłosierdzia Bożego w drugą niedzielę okresu wielkanocnego. Dwa lata po tym wydarzeniu Papież drugi raz nawiedził Łagiewniki. Wyniósł wtedy tamtejsze Sanktuarium do godności bazyliki i zawierzył świat Bożemu Miłosierdziu. W 2006 r. przybył tam także papież Benedykt XVI.
Święta Faustyna została wybrana przez Jezusa na apostołkę i sekretarkę Bożego Miłosierdzia. To Ono, według objawień jakie otrzymała, ma być ratunkiem dla wszystkich grzeszników. Chrystus podał s. Faustynie pięć głównych form kultu Miłosierdzia: przedstawiający Go obraz z podpisem ,,Jezu, ufam Tobie”, Koronkę do Bożego Miłosierdzia, Godzinę Miłosierdzia, Święto Miłosierdzia i szerzenie kultu Jezusa Miłosiernego. To ostatnie realizowane jest przez Apostolski Ruch Miłosierdzia Bożego. Jezus wzywa też przez s. Faustynę do nawrócenia, pokuty, przyjmowania sakramentów i spełniania uczynków miłosiernych. Ze wszystkimi formami kultu związane są konkretne obietnice. Warto dodać, że ,,Dzienniczek” nie jest pozbawiony wątków patriotycznych. Pojawia się w nim kilka fragmentów mówiących o szczególnym umiłowaniu Polski przez Chrystusa. To z naszego kraju ma wyjść “iskra, która przygotuje świat na ponowne przyjście Zbawiciela”. Jednak warunkiem spełnienia Bożych obietnic ma być posłuszeństwo Polaków wobec Bożej Woli. Należy nadmienić, że w ostatnim czasie kult Bożego Miłosierdzia nabiera w Kościele szczególnego wydźwięku. Za dwa miesiące, decyzją papieża Franciszka rozpocznie się Rok Miłosierdzia, w trakcie którego w Krakowie odbędą się Światowe Dni Młodzieży. Będą one przebiegać pod hasłem “Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią”. Ich centrum będzie zaś sanktuarium w Łagiewnikach.
Filip Bator
