6 stycznia, czyli dwanaście dni po Bożym Narodzeniu, w Kościele Katolickim obchodzimy święto Objawienia Pańskiego, tak zwane święto Epifanii, co z greckiego oznacza objawienie, ukazanie się. Jest to jedno z najstarszych świąt chrześcijańskich. Data ta znana jest powszechnie, jako święto Trzech Króli, dotyczy ona jednak szerzej rozumianego objawienia Boga w życiu człowieka. Święto Objawienia Pańskiego poza pokłonem trzech mędrców wspomina jeszcze dwa istotne wydarzenia, poprzez które Chrystus prawdziwie objawił się światu. „W tym dniu tak świętym trzy cuda wysławiamy: dziś gwiazda przywiodła mędrców do żłóbka; dziś podczas godów woda stała się winem; dziś Chrystus dla naszego zbawienia przyjął od Jana chrzest w Jordanie.” Tak treść antyfony do Magnificat opisuje kwintesencje tego święta. Święto objawienia Pańskiego, to nie tylko świętowanie hołdu złożonego przez trzech mędrców ze wschodu narodzonemu Jezusowi, to również uczczenie przemienienia wody w wino na weselu w Kanie Galilejskiej oraz Chrztu przyjętego przez Boga, który stał się człowiekiem.
Historia Święta Objawienia Pańskiego sięga III wieku. Pierwsi chrześcijanie tego dnia świętowali Boże Narodzenie i hołd złożony Jezusowi przez mędrców ze wschodu, którzy nawiedzili betlejemską stajenkę. Na przełomie XV i XVI wieku zapoczątkowano tradycję święcenia w tym dniu złota i kadzideł, a od XVIII wieku również kredy. Święconą kredą wykonuje się na drzwiach napis C+M+B (lub K+M+B), który ma oznaczać imiona mędrców oraz skrót od łacińskiego Christus mansionem benedicat, co oznacza (Niech) Chrystus błogosławi mieszkanie.
Hołd złożony przez trzech króli dzieciątku Jezus opisuje Ewangelia wg. Św. Mateusza. Przybliża ona podróż trzech mędrców, którzy podążają drogą wyznaczoną im przez gwiazdę, by złożyć hołd nowemu królowi żydowskiemu. Co ciekawe, św. Mateusz nie nazywa przybyszów królami, lecz magami (historycy nazywali tym mianem astrologów bądź ludzi zamieszkujących tereny na wschód od rzeki Jordan). Utożsamienie mędrców ze wschodu z królami pochodzi ze starotestamentowych proroctw. Przybyli ze wschodu, czyli krajów pogańskich, przedstawiciele symbolizują, że chrześcijaństwo i zbawienie w Chrystusie stają się dostępne dla każdego człowieka, który pragnie iść za Jezusem. W mędrcach Kościół widzi symbol włączania się w bramy Kościoła Chrystusowego pogańskich ludów, czyli objawienie całemu światu. Od tej chwili narodem wybranym staje się cały świat, jeśli tylko przyjmie on naukę chrystusową. Objawienie Pańskie, to niezwykle radosne święto, gdyż upamiętnia ono powołanie do wiary i świętości, jakim obdarza całą ludzkość sam Bóg wcielony w ludzką postać.
Kolejne kluczowe wydarzenie podczas ziemskiego życia Boga, który stał się człowiekiem, to cud na weselu w Kanie Galilejskiej. Przemienienie wody w wino przez Jezusa, to pierwszy dokonany przez Niego cud po wielu latach cichej pracy u boku Matki. Poprzez to wydarzenie Pan Jezus objawia swoim uczniom boską moc. Postać Jezusa Chrystusa kojarzona jest z licznymi cudami, uzdrowieniami, wyrzucaniem złych duchów, wędrowaniem i rozprzestrzenianiem światła mądrości na wszystkich tych, którzy zechcieli Go słuchać. Wartym rozważania jest okres dzieciństwa i wczesnej młodości Pana Jezusa, ponieważ w ten czas w życiu Chrystus nie wyróżniał się nadzwyczajnymi zjawiskami. Jego życie było proste i skromne. Z przykładną pokorą był posłuszny Maryi i Józefowi. Doświadczał tych samych trosk, co my – żmudnych i monotonnych prac codziennych, bólu, lęku, zmęczenia. Dopiero po upływie około trzydziestu lat Jezus dokonuje pierwszego cudu, następuje objawienie mocy Bożej w Synu Człowieczym. Żywot Chrystusa jest niesamowity, nie tylko dzięki cudom, w których nastąpiło objawienie, ale przede wszystkim dlatego, że przyjął On życie w ubóstwie. Król całego stworzenia nie wybrał pałaców z oddaną służbą, ale sam pełnił służbę wobec najbliższych i wobec nas. Przez swój ludzki żywot dał nam przykład, jak osiągnąć doskonałość człowieczeństwa – pokorą, posłuszeństwem, roztropnością i umiarkowaniem.
Mimo iż wspomnienie liturgiczne Chrztu Pańskiego ustalono na 13 stycznia, jest ono ważnym elementem Objawienia. Poprzez to ewangeliczne zdarzenie Jezus ukazuje się, jako Syn Człowieczy, nie tylko uczniom, ale całemu narodowi. W tym czasie objawił się Duch Święty w postaci gołębicy i dokonało się proroctwo przekazane Janowi Chrzcicielowi: „Widziałem Ducha Zstępującego z nieba jako gołębice i spoczął na Nim. A jam Go nie znał, ale ten, który mnie posłał chrzcić wodą, powiedział mi: Na kogo ujrzysz iż zstępuje Duch i zostaje na nim, ten jest który chrzci Duchem Świętym. I sam to widziałem i dałem świadectwo, że On jest Synem Bożym” (J1, 32-34) Jezus Chrystus poprzez to wydarzenie nadał mocy oczyszczania dusz w sakramencie Chrztu.
Objawienie Syna Człowieczego dotyczy więc szeregu zdarzeń, dzięki którym słowo Boże niesie się po całym świecie i jest źródłem nawrócenia zagubionych dusz.
