Filip Bator: Nie ponieść szkody na idei

Wielu ludzi próbuje nam wmówić, że wybór naszej politycznej drogi powinien się dokonać między socjalizmem, a liberalizmem. Obu doktrynom przyszywa się patriotyczne łatki w pierwszym przypadku tłumacząc, że sprawy gospodarcze są ważniejsze od światopoglądowych, a w drugim tworząc model konserwatywnego (czyli rzekomo ,,umoralnionego”) liberalizmu. I choć te dwie opcje stoją w sprzeczności wobec siebie, łączy je jedno – sprzeciw w stosunku do religii katolickiej i nacjonalizmu.

 
Zarówno socjalizm, jak i liberalizm wyrosły na odrzuceniu myśli scholastycznej Kościoła. W centrum tego pierwszego jest państwo zagłuszające indywidualne ludzkie cechy, zaś liberalizm to pochwała egoizmu wyzutego z poczucia troski o innych. Oba te nurty są więc grzeszne. Socjalizm to grzech przeciwko siódmemu przykazaniu. Mówi bowiem, że państwo ma decydować o własności obywatela i zabierać mu to, na co sobie zapracował. ,,Radosnego dawcę miłuje Bóg” – mówi św. Paweł. Przymuszonego zaś państwo – mogliby dodać socjaliści. Doktryna liberalna natomiast zamienia czwarte przykazanie na ,,czcij portfel swój i konto swoje”. Dla liberałów najważniejszy jest własny interes. Wykluczona staje się zatem działalność społeczna, która nie przynosi zysku. Gdyby panowie w muchach pod szyją przechadzali się dwa tysiące lat temu drogami Palestyny, to zapewne trędowatym poradziliby udanie się do prywatnego lekarza, a nierządnicom zamiast ,,idź i nie grzesz więcej” powiedzieliby ,,idź i rozkręcaj interes”. Świętemu Mateuszowi zamkniętemu w komorze celnej pogratulowaliby wytrwałości w dążeniu do zysku, zaś wdowę, która wrzuciła grosz do skarbony oskarżyliby o niegospodarność.

 
Dobrze, ktoś powie, ale przecież polscy nacjonaliści nie są w stanie sami wejść w politykę. Potrzeba sojuszy, bo bez kompromisów jesteśmy skazani na margines. Czy jednak interes narodowy można realizować tylko w parlamencie? Ci, którzy tak myślą nie rozumieją czym jest narodowy radykalizm. Idea ta opiera się na założeniu – nie gramy według waszych zasad, jesteśmy ponad to, co nam proponujecie. Nasza idea tym różni się od narodowej demokracji, że ta druga dopuszcza różnego rodzaju układy z zamiarem, że może coś w ten sposób uda się ugrać. Narodowy radykalizm zaś, jak sama nazwa wskazuje, postuluje wypełnianie ideowych wzorców w stu procentach, przede wszystkim we własnym życiu. ,,Najważniejsze jest obalenie systemu” – mówią tzw. antysystemowcy. Najważniejsze jest realizowanie założeń idei – odpowiadają nacjonaliści. Obalanie systemu za pomocą zgniłych kompromisów zawsze doprowadzi do powstania nowego, tak jak one zgniłego (vide Porozumienie Centrum, Akcja Wyborcza Solidarność, Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe, czy inne partie prawicowe z lat 90-tych). Może i ewentualna endecka opcja przyniosłaby jakąś krótkofalową korzyść, ale jej ceną byłoby wspieranie tych, którzy opierają się na wzorcach sprzecznych z naszymi. ,,Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł?” – powiedział Jezus. My możemy sparafrazować ,,Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby całą Polskę zyskał, a na swej idei szkodę poniósł?”. Jeżeli będziemy się tego trzymać, to może i system nie runie dziś, ani jutro, ale przynajmniej będziemy mogli żyć i umierać ze spokojnym sumieniem ideowca. Obyśmy wszyscy u schyłku życia mogli powtórzyć za Adamem Doboszyńskim-

Mogłem w życiu popełnić wiele błędów, ale zamiary moje były uczciwe i byłem człowiekiem czystych rąk.