Kamil Romaniuk: Przyszły ustrój Polski

W kwietniu tego roku ukazała się nowa książka autorstwa dr. Stanisława Krajskiego o tytule „Przyszły ustrój Polski.” Jako że ta pozycja obeszła bez szerszego echa w środowisku narodowym, co niestety martwi, postanowiłem niejako wypełnić tę lukę i zaprezentować pokrótce idee zawarte w tym tytule, gdyż odnaleźć w nim możemy koncepcje bardzo bliskie myśli narodowo-radykalnej.

Jak zaznacza autor we wstępie: „Nie dyskutujemy o przyszłym kształcie Polski. Nie zastanawiamy się nad tym, jaki ustrój powinno mieć nasze państwo w optymalnych warunkach. Nie rozmawiamy o Polsce naszych marzeń. A może obraz takiej Polski jeszcze nie pojawił się w naszych umysłach?

Powinniśmy go mieć. Powinniśmy być gotowi by, gdy przyjdzie „ten moment”, pojawi się nowa szansa, zacząć natychmiast budować taką Polskę, z jakiej dumni byliby nasi przodkowie, z jakiej dumne byłyby nasze prawnuki, z jakiej i my bylibyśmy dumni.” Bezsprzecznie, dziś taka dyskusja jest niezwykle potrzebna, bowiem bardzo często słyszymy o potrzebie zmian i dostrzegamy wysyp środowisk antysystemowych, ale niestety ogrom z nich nie posiada programu pozytywnego, który mógłby nakreślić alternatywę dla realiów współczesnej Polski.

Książka dr. Krajskiego jest niezwykle ciekawa pod względem chciałoby się rzec, oryginalności koncepcji. Współczesne dyskusje nad Polską opierają się dziś na przekrzykiwaniu między liberałami a wszelkiej maści socjalistami i etatystami, autor zaś „Przyszłego ustroju Polski” sięga do korzeni polskiej i katolickiej myśli politycznej, która wychodzi naprzeciw wyżej wymienionym koncepcjom, czyli do Korporacjonizmu Katolickiego.

Autor pierwsze rozdziały swej książki poświęca zagadnieniom polskości oraz zasadzie, sensie i celu państwa. Cytując za prof. Jerzym Robertem Nowakiem autor uważa, że „Być Polakiem to wielki przywilej, który trzeba dopiero zdobyć. (…) Nie każdy z ojca Polaka i matki Polki jest Polakiem, a tylko ten, kto traktuje ten przywilej jako coś bardzo ważnego.” Na dalszych kartach swego dzieła dr Krajski wyjaśnia, na jakich zasadach winno opierać się prawdziwe państwo i przedstawia on, że w perspektywie rządzenia państwem „nie liczy się ani wola rządzących, ani wola rządzonych. Ani jedni, ani drudzy nie mogą wybierać, preferować, realizować czegokolwiek, co byłoby z wolą Bożą sprzeczne. Z wolą Bożą sprzeczne jest zaś to, co niesprawiedliwe, co złe, a zatem szkodzące jednostce i społeczeństwu.” Dr Krajski stawia w swej książce ciekawy pogląd dotyczący zagadnieniu obywatelstwa w danym kraju, gdyż uważa on, iż „Pełnię obywatelską mogą zatem, poza »stałymi« mieszkańcami danego państwa zyskiwać tylko ci, którzy albo posiadają olbrzymie osobiste zasługi dla tego państwa, albo przez wiele lat (kilka pokoleń) pracowali owocnie na rzecz jego dobra wspólnego.”

Kolejne rozdziały poświęcone są zagadnieniom ustrojowym i władzy ustawodawczej i jej organom kontrolnym, władzy wykonawczej oraz sądowniczej. W swej książce dr Krajski dokonuje podziału ustroju na jego cztery elementy składowe, czyli ustrój gospodarczy, korporacyjny, finansowy i bankowy. W rozdziale opisującym zagadnienie ustroju gospodarczego autor przedstawia, że podstawą gospodarczą przyszłej Polski winny być małe i średnie przedsiębiorstwa, gdyż, jak uzasadnia „Jeśli dominują w niej takie przedsiębiorstwa nie jest ona polem manipulacji obcych gospodarczych i politycznych sił, co stanowi jeden z fundamentów niepodległości, suwerenności, stabilizacji i fatycznego społecznego dobrobytu.” W dalszej części rozdziału dr Krajski poświęca miejsce na udział zagranicznych przedsiębiorstw w polskiej gospodarce oraz zagadnienie ubezpieczeń społecznych.

W kolejnych rozdziałach swego dzieła dr Krajski nakreśla ideę ustroju korporacyjnego oraz jego korzenie. Jak autor ujmuje: „Ustrój korporacyjny był określany przez polskich myślicieli katolickich okresu międzywojennego uprawiających filozofię polityczną jako radykalny solidaryzm”. Do podstawowych celów korporacjonizmu należy wypracowanie takich rozwiązań ustrojowych, „które pozwolą wyeliminować z życia zbiorowego wszystkie te negatywne zjawiska, które powoduje realizacja doktryny liberalnej, jak również doktryny socjalistycznej oraz będą stanowić realizację wypracowanych w ramach katolickiej filozofii politycznej koncepcji życia społecznego.”

W dalszych rozważaniach dr Krajski poświęca miejsce zagadnieniom ustroju finansowego i bankowego, bowiem „Ustrój finansowy i bankowy to krwiobieg gospodarki i państwa.” W rozdziale tym autor przedstawia koncepcję powrotu do parytetu złota oraz obnaża patologię działania współczesnych banków. W książce zawarte są również koncepcje autora na temat podatków i finansowania państwa. Dr Krajski przedstawia kilka ich rozwiązań, gdzie do jednego z ciekawszych należy samofinansowanie się państwa, przy jak najmniejszym obciążaniu podatkowym obywateli: „Ważnym elementem filozofii taniego państwa jest zasada nakazująca kierunek aktywności państwa, by w jak największym stopniu było ono organizmem samofinansującym się, a w jak najmniejszym stopniu stanowiącym obciążenie dla obywateli.”

W rozdziale kończącym swoje dzieło autor zaznacza, iż „Przedstawiliśmy tylko pewien szkic ustroju, jaki mógłby być (a moim zdaniem powinien być) ustrojem przyszłej Polski. (…) Szkic ten można przekształcić w szczegółowy program, pamiętając, że korporacjonizm nie jest ideologią, (…), ale doktryną, która ma odpowiadać na potrzeby człowieka i społeczeństwa”. Jakkolwiek, można by w wielu kwestiach zawartych przez dr. Krajskiego w jego książce się nie zgadzać, to jednak przemilczenie tej pozycji ze strony tzw. środowisk antysystemowych i narodowych w szczególności, może być dla tych środowisk bardzo niefortunne, gdyż zagadnienia podjęte przez dr. Krajskiego są oparte na zdrowych, przedwojenny i katolickich fundamentach myśli społecznej, politycznej i gospodarczej, do których niejednokrotnie się odwołujemy i na których również staramy się oprzeć naszą wizję Polski. Gorąco zachęcam zatem niezdecydowanych do zapoznania się z książką „Przyszły ustrój Polski” i włączyć się w dyskusję nad wizją Polski, do której zaprasza nas sam autor, bowiem „Jutro będzie nasze. To pewnik. Musimy tylko zacząć o nim myśleć. Musimy tylko o nim dyskutować. Musimy tylko je planować i być gotowi, gdy upadnie „wielki absurd”, by zbudować nasz normalny ludzki, chrześcijański i europejski świat – Polskę opartą na swoich pięciu wspaniałych wartościach (Wiara, Ojczyzna, Tradycja, Szlachetność, Wolność), poddaną Bogu (i Jego Matce naszej Królowej), sprawiedliwą, wielką w każdym wymiarze.”

Kamil Romaniuk